Грып (фр.grippe) — гэта вострае інфекцыйнае захворванне дыхальных шляхоў, якое выклікаецца вірусам грыпу.

Слова “грып” у перакладзе з французскага азначае “схопліваць”. Такім чынам, нават назва гаворыць аб падступным характары захворвання.

Грып распаўсюджваецца ў выглядзе эпідэмій і пандэмій. Цяпер выяўлена больш за 2000 варыянтаў віруса. У большасці выпадкаў грыпу захворванне выклікаюць вірусы грыпу тыпаў: А, В, C.

Шляхі перадачы віруса грыпу ад чалавека да чалавека вельмі простыя і незаўважныя: размова, кашаль, чханне і рызыка заразіцца ёсць у кожнага чалавека. Самая высокая рызыка распаўсюджвання інфекцыі ў дзіцячых калектывах. Самай лёгкай здабычай грыпу становяцца людзі з аслабленым імунітэтам.

Грып небяспечны ўскладненнямі, і ні адна іншая інфекцыя не дае такой колькасці ўскладненняў!

Пасля грыпу могуць узнікнуць:

  • Ускладненні дыхальнай сістэмы: пнеўманія (можа быць як вірусная, так і бактэрыяльная), трахеабранхіт.
  • Ускладненні сардэчна-сасудзістай сістэмы: калаптоідны стан, міякардыт віруснай прыроды, паніжэнне артэрыяльнага ціску.
  • Нервова-сасудзістыя ўскладненні: энцэфалапатыя, менінгаэнцэфаліты, менінгіты.
  • Ускладненні на фоне другаснай інфекцыі – ангіна, гаймарыт, нефрыт, пнеўманія.
  • Інфекцыйна-таксічны шок.
  • Абвастрэнні хранічных захворванняў. Менавіта гэтыя ўскладненні з’яўляюцца непасрэднай прычынай смяротнага зыходу пасля перанесенага грыпу.

Каб засцерагчы сябе і сваіх блізкіх ад захворвання на грып і яго цяжкія наступствы, трэба выконваць меры прафілактыкі.

Да мер прафілактыкі можна аднесці:

Вакцынацыя – асноўны і найболей эфектыўны метад прафілактыкі. Яна не гарантуе стоадсоткавую абарону ад грыпу, але альбо папярэджвае ўзнікненне захворвання, альбо яно працякае лёгка і без ускладненняў. Імунітэт да віруса захоўваецца ад паўтара да 8-10 месяцаў.

Неспецыфічныя лекавыя сродкі. Да іх ставяцца імунамадулятары, вітаміны, сродкі стымулюючыя выпрацоўку інтэрферону. Прымяняюцца ў момант эпідэміі грыпу. Дадзеныя прэпараты прызначаецца які лечыць лекарам з улікам індывідуальных асаблівасцяў арганізма пацыента.

Немедыкаментозныя метады:

  • Пазбягаць блізкага кантакту з людзьмі, якія здаюцца нездаровымі, выяўляюць з’явы спякота (тэмпературы) і кашаль;
  • Выконваць гігіену рук – часцей мыць рукі вадой з мылам або выкарыстоўваць сродак для дэзінфекцыі рук на спіртавы аснове, асабліва ў выпадку дакранання да рота, носа;
  • Пазбягаць шматлюдных месцаў або скараціць час знаходжання ў шматлюдных месцах;
  • Старацца не дакранацца да рота і носа;
  • Выкарыстоўваць ахоўныя маскі пры кантакце з хворым чалавекам;
  • Павялічыць прыток свежага паветра ў жылыя памяшканні, як мага часцей адчыняць вокны;
  • Прытрымлівацца здаровага ладу жыцця: паўнавартасны сон, рацыянальнае харчаванне, фізічная актыўнасць, рэгулярныя прагулкі на свежым паветры. Штодзённыя прагулкі на свежым паветры, праветрыванне памяшканняў дома і на працы.
image_pdfimage_print